Categorieën
blog Je bent natuurlijk ook

Mien, wat ben je lief (fragment “Je bent natuurlijk ook”)

16-02-2017

Ben weer thuis. Nou ja, thuis: bij mij ouders.

De operatie is achter de rug. Twee littekens rijker en nu afwachten.

Binnen een paar weken krijg ik uitslag.

Wie mij is bij gebleven van vandaag?

De schoonmaakster!

Wat een lief mens. Ze maakte eerste de wachtkamer schoon waar ik zat te wachten en vervolgens zag ik haar in de uitslaapkamer. Ze lachte me bemoedigend toe.

Alsof ze een extra steuntje wilde geven.

Na de operatie was ik braaf naar het toilet geweest en ik had ook gegeten.

Daarmee had ik bewijs geleverd dat ik naar huis mocht.

Toen ik in de rolstoel weg ging, zag ik haar weer. Ik noem haar Mien.

Ze lachte weer naar me en zei op zijn Amsterdams: “Sterkte meid, het ga je goed.”


Fragement uit “Je bent natuurlijk ook”

Categorieën
blog

Weerstand bij patiënten: wat doe je er aan?

Stel je zit tegenover een patiënt en je ergert je mateloos aan het gedrag van deze persoon.

Je ziet al langer in hoe deze persoon in elkaar steekt en je weet ook wel wat die ander aan zichzelf moet gaan veranderen. Maar het lichtje gaat niet branden bij je overbuur.

Lastig is dat.

We weten het zo goed, toch? Voor die ander dan.

Dat is het typische van een hulpverlener: we weten het vaak erg goed voor de hulpvragers. Dat steken we niet onder stoelen en banken.

Maar weten we eigenlijk wel dat die weerstand die we soms ervaren ook iets over ons zegt?

Waarom krijgen we jeuk van een bepaald slag mensen of een specifieke patiëntengroep? Omdat deze mensen ons een spiegel voor houden. Wat zeggen ze echt tegen ons?

Doen ze dingen die wij eigenlijk zelf willen doen? Soms is dat wel zo.

Of zeggen ze zaken die je eigenlijk ook wel eens zou willen zeggen?

Nog belangrijker: hebben ze beslissingen genomen die je zelf ook had willen nemen maar nooit gedurfd hebt?

( ja, het klopt: ik benader deze weerstand eens positief!)

Ga eens een volgende keer na wat je deze patiënt jou verteld. Ik ben erg benieuwd naar je conclusies. 😉

 

Categorieën
blog Je bent natuurlijk ook

Over onderkantjes en andere dekmantels

De ochtend na de spoedkeizersnede.

Ik lig nog stijf van de spanning en adrenaline in mijn bed aan de morfine en een katheter. Ik lig in een kamer met 3 lege bedden tegenover me.

Ik voel me echt klote.

Gisteren werd de reguliere controle afspraak – pats boem – een spoedkeizersnede.

Maar goed,  ik lag daar nog in de kleding van mijn zus die wat mee had gegrist uit haar kledingkast. Een te klein T-shirt wat niet lekker zat. Ondergoed hoefde ik niet aan want ik droeg een mooie slip van het ziekenhuis.

Mijn mascara in mijn ooghoeken. Haren ongekamd en door elkaar.

Ongewassen en zweterig naar mijn gevoel.

In de nacht werd ik nog rauw wakker gemaakt of ik even wilde kolven. Geen idee hoe ik het voor elkaar heb gekregen maar er kwam melk uit. Naar mijn gevoel was dat ook het enige wat ik kon doen: mijn kind voeden.

De verpleegkundige kwam na het ontbijt binnen met de mededeling dat ze me wilde wassen.

Dat wilde ik maar al te graag.

Eerst wilde ik het zelf doen maar dat ging niet, Ik kon amper mijn arm optillen, laat staan wassen. Overal trilde ik.

Na wat gewas aan kop en voorpoten, ging ze naar “mijn onderkantje”.

Daar lag ik dan. Ze vroeg of ze mijn onderkantje mocht wassen.

Zelfs in mijn toestand kon ik nog de Latijnse naam van dat onderdeel zeggen. Ik moest zo lachen intern. Sindsdien maken mijn moeder en ik regelmatig grapjes over ons onderkantje.

Lieve collega, je mag het gewoon bij de naam noemen hoor.

Het valt me op dat we soms iets toch moeilijk vinden. Toch een bepaalde schroom voelen om belangrijke zaken bespreekbaar te maken.

Waarom is het zo moeilijk om gewoon poep, plas, seks, penis en vagina te zeggen?

Waarom praten we verdriet liever goed met zalvende woorden, een glaasje water en wat getik op de computer?

Waarom gooien we liever een pilletje er in om onze stemming stabiel te houden dan dat we de beerput eens lekker open gooien?

Waarom mag de rauwheid van het leven niet bestaan?

Het gaat ons soms niet goed. Dat mag.

We mogen als hulpverleners ons daar bewust van zijn.

Onze eigen shit is oké en andermans shit ook.


Fragment uit “Je bent natuurlijk ook…”

Categorieën
Portret

Portret 13: Ingrid Goes, Mammacare verpleegkundige

Ingrid Goes

Ingrid Goes (51)

Functie: Mamma-verpleegkundige

Locatie: Diakonessen ziekenhuis Utrecht

Wat betekent bezieling voor jou als hulpverlener?

Het overdragen van alles wat ik weet aan anderen. Dit kan zijn nieuwe collega’s of leerling verpleegkundige. Of collega’s die de vervolgopleiding voor oncologie of mammacare verpleegkundige volgen. Hen leren wat ik geleerd heb, zodat alle patiënten kunnen ervaren wat mijn patiënten hebben ervaren. En op een manier dat jezelf ook door die verpleegkundige verpleegd wilt worden.

Hoe is je energie vandaag?

Ik heb een goede energie vandaag. Vind het leuk en bijzonder dat ik poli kan en mag draaien, waarbij ik mijn patiënten alles kan vertellen, waardoor de keuze die ze maken gebaseerd is op wat ik hen vertel en hoe ik hen begeleid.

Welke gebeurtenis heeft jou diepgaand veranderd en in welk opzicht?

Dat ik zelf borstkanker hebt gehad en hieraan ben geopereerd. En daardoor ook radiotherapie, chemotherapie heb gehad en nog bezig ben met hormoontherapie. Ik heb door de chemotherapie neuropathie gekregen aan de voeten. Helaas in een ernstige mate en dat was een bijwerking die niet echt bij de chemo hoorde die ik hebt gehad. Maar dit maakt dat ik weet wat mijn patiënten mee maken en hoe ze alle behandelingen ervaren. Ik kan hen helpen bij elke behandeling door te vertellen waar ze aan moeten denken en hoe ze het kunnen ervaren. En ook hoe ze met de bijwerkingen om kunnen gaan. Zodat mijn patiënten niet zelf de wiel uit moeten vinden.

Waar droom je van?

Dat ik dit werk heel lang kan blijven doen, ondanks mijn lichamelijke mankementen en dat ik er altijd voor mijn patiënten kan zijn.

Advies

Accepteer de geboden hulp en ontvang het met dankbaarheid.

Dit is wel een bijzonder advies. Ik kan goed voor anderen zorgen, maar kan heel slecht hulp accepteren van anderen, omdat ik vind ik het allemaal zelf moet doen. En doordat ik dit vind ik het ook moeilijk om dit met dankbaarheid te ontvangen.

Hoe ervaar je deze vragen? En wat hebben ze met je gedaan? Wil je iets delen daarover?

Vind het leuke en bijzondere vragen. Je gaat dan meer nadenken over hoe je de dingen ervaart en hoe ik dingen vind. Vind het ook bijzonder om na te denken over het verleden en hoe ik het allemaal hebt ervaren.

Categorieën
Je bent natuurlijk ook

Zuster Cor (fragment uit “Je bent natuurlijk ook …)

“Zuster Cor” zoals ze door de kinderarts werd genoemd. Eigenlijk was ze de baas over de afdeling. Je kreeg geen knikkende knieën als je haar zag maar je had direct ontzag voor haar.

Een dijk van een ervaring en een grote dosis humor (met een Rotterdamse accent). Ze liep vaak met een baby op haar schouder of zoals ze zelf zei: “ik draag ze ook wel eens in mijn zakken als een pakketje kind. Ik heb altijd kleine vriendjes en vriendinnetjes bij me. ”

Ze had grote handen en knokige vingers. Geen handen die je bij kleintjes zou verwachten maar de kindjes straalden rust uit als ze met hen bezig waren. Ze kletste hele verhalen tegen haar vriendjes en vriendinnetjes.

Zuster Cor zorgde regelmatig voor mijn dochter op de high care van de neonatologie afdeling van het streekziekenhuis waar ze lag. Minoes is met 28 weken en 6 dagen met spoed gehaald. Eerst lag ze 2 weken op de NICU en daarna was goed genoeg om naar de high care te gaan.

Zuster Cor zorgde met humor voor haar.

Op een dag mocht ik weer lekker buidelen met haar. Corrie zei heel droog tegen Minoes in couveuse: “Spring je zelf naar je moeder of moet ik je tillen?”

Na die opmerking sloeg Minoes haar handje voor haar ogen. Corrie haakte aan op dat gebaar met de opmerking: “Tja, je denkt ook die gekke Cor met haar ideeën! Ik zal je wel even optillen en bij je moeder leggen.”

Corrie zorgde er ook voor dat de kinderen van mijn zus even op de high care mochten komen kijken naar hun kleine nichtje. Hoe ze het heeft gedaan weet ik niet maar op mijn vraag of ze misschien een uitzondering konden maken, zei ze resoluut: Natuurlijk doe ik dat. Familie zien, is voor iedereen belangrijk.

=

Fragment uit “Je bent natuurlijk ook”. Een boek in wording over zorg en hoe we die in goede gezondheid kunnen blijven geven als hulpverlener. 

Wil je op de hoogte blijven van de ontwikkelingen van dit schrijven? Mail me dan via het contactformulier. Ik zet je dan op de mailinglijst. 

Categorieën
blog Portret

Portret 12: Sandra, verpleegkundige /persoonlijk begeleider

Sandra (25 jaar)

Functie: verpleegkundige / persoonlijk begeleider

Wat betekent bezieling voor jou als hulpverlener?

Het inleven in de cliënt waaraan je de zorg verleent.
Het zorgdragen en het verbeteren van het zorgsysteem waarmee we werken.
Dit kan absoluut niet alleen maar wel met een team of een groepje collega’s.
Ook zou ik graag de werkomstandigheden verbeteren en optimaliseren.
Als ik niet meer de passie en de energie voel waarmee ik mijn cliënten behandel dan weet ik zeker
dat ik niet meer op de goede plek zit qua werk.

Hoe is je energie vandaag?
Mijn energie is vrij goed vandaag. Ik mag na een week rust weer morgen aan de bak. Ik heb
namelijk in de ziektewet gezeten afgelopen week sinds een hele lange tijd. Ik ben erg blij weer aan
het werk te mogen. Ik heb een briefje gemaakt met dingen die ik vandaag moest doen en dat heb ik
gedaan en dat stelt me gerust. Ik ben daar blij mee en kan ik nu rustig en ontspannen dit
invullen. 

Welke hulp heb jij ontvangen in het verleden? En hoe was het om dat te ontvangen?

Ik heb een achterstand in mijn algehele motoriek. Ik heb daarom meerdere therapieën gehad om
mijn motoriek op pijl te houden. Ik was toen nog klein. Omdat ik het de afgelopen jaren steeds meer
ga beseffen en merken dat ik een achterstand heb en die ik vooral zelf zie heb ik daarvoor hulp
ingeschakeld. Ik praat nu 1 x per maand met een praktijk ondersteuner. Ik krijg daarbij adviezen en
tips om hiermee om te gaan. Ik vond het moeilijk om hulp van dichtbij te accepteren maar hulp van
experts komt wel bij mij binnen.

Wie heb jij nodig om je leven te verrijken?

Heel veel positiviteit. Heel veel momenten van genieten en lachen. En herinneringen maken met de
mensen om me heen en zeker me minder druk maken om dingen die er niet te doen.
En mooie reizen als dit weer mag dat mijn leven ook verrijken.

Advies
Als je het niet zeker weet, dan is dat ook een goede status van zijn.

Dit kan bij mij ook leiden tot heel veel onzekerheid en piekeren. Dit is voor mij erg gevaarlijk om
nog meer over mezelf te twijfelen. Daar houd ik zelf niet zo van.
 
Wat vind je van de vragen? En wat hebben ze met je gedaan?

Ik vind ze niet duidelijk, niet makkelijk in te vullen maar het zet je vooral aan het denken en dat is
ook heel erg fijn.

 

 
 
Categorieën
blog

Portret 11: Anneke Naaijkens-Doek, Muziektherapeute

Anneke Naaijkens-Doek

Anneke Naaijkens-Doek (40)

Functie: Muziektherapeute

Werkplek: Più Mosso Muziek, eigen praktijk voor muziektherapie

Wat betekent bezieling voor jou als hulpverlener?

Bezieling betekent voor mij dat ik me op mensniveau kan verbinden aan degene met wie ik werk. Ik vind de zoektocht naar professionele nabijheid in plaats van professionele afstand daarin een mooi hulpmiddel. Als ik het heb over degenen met wie ik werk, dan bedoel ik daarmee zowel cliënten, als collega’s, als opdrachtgevers. Door samen te werken en op zoek te gaan naar wat onze gezamenlijke wensen of belangen zijn en ons daarmee te verbinden komen we denk ik verder dan alleen. Eén van de gedachten die daar voor mij bij hoort, is werken binnen de regels, maar buiten de kaders. Soms werken regels in de zorg beperkend. Door samen hierover in gesprek te gaan en te kijken naar hoe je binnen dat wat moet, kunt zoeken naar dat wat nog meer mogelijk is, probeer ik de zorg die ik bied naar een hoger niveau te tillen.

Hoeveel waarde geef je jezelf als therapeut en als mens?

Ik vind mezelf nu wel leuk als therapeut en als mens. Vroeger kon ik ontzettend onzeker zijn, bijvoorbeeld over of ik wel goed genoeg was. Nu ben ik tevreden met mezelf. Dat vind ik van grote waarde. Mezelf in waarde uitdrukken vind ik lastiger. Ik doe mijn best om goed te leven, met oog voor mijn medemens. Tegelijkertijd weet ik dat ik daar ook blinde vlekken in heb.

Als therapeut merk ik dat ik door de jaren werkervaring die ik heb, steeds duidelijker weet wat ik belangrijk vind in het bieden van zorg. Ik durf daar ook meer op te varen, zowel richting samenwerkingspartners, als richting cliënten. Doordat ik weet waar ik goed in ben en ook waar ik niet goed in ben, kan ik vooraf beter aangeven wat ik wel of niet kan en wil betekenen voor mensen. Dat maakt het werken voor zowel mezelf als mijn cliënten denk ik prettig.

Welke gebeurtenis heeft jou diepgaand veranderd en in welk opzicht?

Er is niet een enkele gebeurtenis die me diepgaand heeft veranderd, maar wel een opleiding. Een paar jaar geleden heb ik een tweejarige opleiding gedaan tot clown bij de School voor Clown en Bewustzijn. Deze opleiding heeft me zowel als mens als als therapeut enorm veranderd. In de opleiding werden patronen (ik moet het goed doen, ik moet de controle houden) intens blootgelegd en werd ik uitgedaagd om hiermee te gaan spelen. Ik startte de opleiding vanuit de gedachte dat ik ook als (contact)clown zou willen werken, maar wat ik met name geleerd heb, is hoe in contact te komen en te blijven met mezelf. Het leuke is dat zelfs mijn muziek maken is veranderd sinds de opleiding. Ik durf ook hierin de controle los te laten, waardoor ik nog meer kan horen waar mijn cliënt is in zijn proces en hierop af kan stemmen. Een stukje oordeel ten opzichte van mezelf, maar ook ten opzichte van ‘de wereld’ is ontzettend verminderd.

Waar mag je meer in investeren? Wat kan je met geld/kracht/liefde/aandacht meer laten groeien?

Ik mag meer investeren in hetgeen wat vanzelfsprekend lijkt, zoals de liefde van mijn gezin. Soms ben ik geneigd te hard te werken (ook uit onzekerheid of het ‘allemaal wel goed komt’). Dat gaat dan ten koste van samen zijn met de mensen die het dichtst bij me zijn. Een stuk rust in mezelf mag daarmee ook groeien, want dan heb ik ook meer ruimte voor dit stuk.

Daarnaast blijf ik een ambitieus mens en daar geniet ik óók van. Dus ik hoop dat de bekendheid van wat muziektherapie voor mensen kan betekenen met name in het medisch werkveld (voor psychische zorg voor kankerpatiënten of voor prematuur geboren baby’s) de komende jaren blijft groeien. Dus daar zal ik ook zeker aandacht aan besteden, bijvoorbeeld door hierover te bloggen.

Advies

Accepteer de geboden hulp en ontvang het met dankbaarheid.

Dat is een passende spreuk voor me, met name nu in de tweede lockdown waarin mijn kinderen thuisonderwijs volgen. Ik merk dat het me makkelijker afgaat om een ander te helpen, dan dat ik zelf hulp vraag of geboden hulp aanneem. Ik moet dan voor mijn gevoel toch even een drempel over, schaam me er misschien wel een beetje voor dat ik ook af en toe wel een helpende hand kan gebruiken. Het woord dankbaarheid zet me aan het denken; hoe ontvang je met dankbaarheid? Ik voel me dankbaar voor het leven wat ik leid en voor de mensen die ik om me heen heb. Betekent dit dan ook dat ik hulp in dankbaarheid ontvang? Dat weet ik eigenlijk niet meteen zo goed.

Hoe ervaar je deze vragen? En wat hebben ze met je gedaan? Wil je iets delen daarover?

Ik vond het leuk om bij de vragen stil te staan. Ze gaven me een rustpunt in deze dag, waarin ik met mijn energie in eerste instantie vooral naar buiten gericht was, maar nu ook weer wat meer naar binnen gericht ben. Het advies heb ik echt even op me in laten werken. Het zou me echt iets kunnen bieden als ik me soms wat kwetsbaarder op durf te stellen en makkelijker hulp van anderen aanneem.

Categorieën
blog Portret

Portret 10: Lotti van Grinsven, ambulant coach en begeleider

Lotti van Grinsven

Lotti van Grinsven (42 jaar)

Functie: Ambulant Coach en begeleider (geestelijke gezondheidszorg)
Van oorsprong sociaal pedagogisch werker, verpleegkundige en poh-ggz.

Werkplek: particulier/WMO/PGB bij de cliënt aan huis

Wat betekent bezieling voor jou als hulpverlener?

Bezieling is voor mij, er zijn voor iedereen die het nodig heeft. Hoe klein of groot de hulpvraag ook is, je bent niet alleen en er zijn vaak mogelijkheden en oplossingen.

Verbinding maken met iemand door echt te luisteren, door te vragen, empathie te tonen en zo samen met die persoon tot een mooi doel en resultaat te komen is wat ik het mooiste vind aan mijn werk.

En weet ik het niet, of lopen we vast dan zoeken we naar andere mogelijkheden die er binnen de hulpverlening zijn. In de afgelopen jaren heb ik een mooi netwerk om me heen opgebouwd waardoor ik iemand indien nodig altijd door kan verwijzen als het nodig is, ook die samenwerkingen zijn erg waardevol.

Welke emotie speelt nu de hoofdrol in je leven?

Het eerste wat me te binnen schiet: OPGELUCHT en VERLICHT
eind 2020 ben ik gestart met een aantal sessies EMDR omdat er na een aantal onderzoeken in het ziekenhuis wat gedachtes en herbelevingen omhoog kwamen.

Ik droeg nog een hoop emoties met me mee van de bevalling van mijn zoon die helaas erg traumatisch is geweest. Omdat het al bijna 13 jaar geleden is bleef ik het vooruit schuiven, maar voelde aan alles dat het nu tijd was om hier iets mee te gaan doen en heb dus in mijn netwerk hulp gezocht en kon snel terecht.
Ik ben enorm blij en ook trots dat ik deze stap heb gezet, omdat er echt een last van me af is gevallen. Heb al die jaren toch nog best wat met me mee gedragen en laat dat nu langzaam echt allemaal los.
Mezelf schamen omdat ik hulp vraag? Nee zeker niet! Dit soort dingen zorgen er bij mij juist voor dat ik in mijn werk mezelf nog beter in kan leven in een ander. Ook ik ben een mens.

Wat heeft jou laten groeien in het verleden?

Door de heftige ervaring na mijn bevalling ben ik mezelf er bewust van geworden dat het leven te kort is om je druk te maken.

Dat je moet genieten van elke dag en dat het belangrijk is om je emoties en onzekerheden uit te spreken.

Dat is bij mij de rode draad die door mijn leven loopt en er voor gezorgd heeft dat ik blijf ontwikkelen en groeien als mens en ook als hulpverlener.

Waar wil je op terug kijken als je met pensioen bent?

Dat ik met plezier in mijn werk veel mensen een mooie richting op heb kunnen helpen.
En vooral dat ik dit op een rustige manier heb gedaan met een goede balans tussen werk en privé.

Advies

Verwen jezelf eens met iets luxueus.

Op het moment dat ik deze vragen binnenkreeg had ik net een product besteld van Rituals.
Als alles na de Corona periode weer wat rustiger is, zal ik mijn vriend en mezelf weer eens trakteren op een heerlijk dagje sauna met lunch. Daar kan ik wel van genieten!

Hoe ervaar je deze vragen? En wat hebben ze met je gedaan? Wil je iets delen daarover?

Het is mooi om er over na te denken en ook terug te lezen dat ik nog steeds groei en ontwikkel als persoon maar ook als hulpverlener. Dat maakt me trots en blij.

Categorieën
blog Zelfzorg

Rituelen: over roze vestjes en sokken klaarleggen

Rituelen/debezieldehulpverlener

Iedereen heeft rituelen en gewoontes. Soms bewust en soms onbewust.

Rituelen geven houvast. Kijk maar eens naar hoe wij huwelijken vieren en stil staan bij het overlijden van mensen. Daar hebben we redelijk vastomlijnde regels en gewoontes voor. Door rituelen te hanteren, weten we waar we aan toe zijn en wat we kunnen verwachten.

Rituelen helpen bij overgangsfases en volgende stappen in ons leven.

Ze zijn heel prettig.

Daarom zijn we ook zo dol op vaste gewoontes. We zijn eigenlijk dieren en die doen veel dingen op eenzelfde manier. Lekker op de automatische piloot leven heet dat soms. Vaste gewoontes zijn niet slecht. Zeker als prettig aan voelen en rust geven.

Mijn aandoenlijke peuterdochter en ik hebben tegenwoordig ook een nieuwe gewoonte en die is gewoon erg fijn en lief. Het geeft haar houvast en overzicht. En ik vind het gezellig om met haar te doen.

Elke avond voor een vrije dag, leggen we haar roze warme vestje (een soort ochtendjas) plus schone sokken klaar. Dat geeft voor ons beiden aan: we hoeven morgen niet te haasten en we kunnen ontbijten in onze pyjama’s.

Heel lief zegt ze tijdens een willekeurige avond: “Mama, roze vestje en sokken klaar?”

En als het de dag erna inderdaad een vrije dag is, dan leggen we samen die dingen klaar. En als ik moet werken zeg ik dat het morgen speel – en werk dag is voor ons. Zij gaat spelen met de kindjes en ik ga werken.

Nu met de noodopvang tijdens Corona is het anders spelen. Haar lieve vriendinnetje B. is er niet en haar lievelingsjuf M. ziet ze ook minder. Ik merk dat haar vastigheid weg is en dat ze minder graag gaat.

Het ritueel geeft wel gespreksstof voor ons beiden en zij kan aangeven dat ze het minder leuk vindt nu.

Deze gewoonte houd ik er in. Ik vind het een fijne manier om richting te geven aan de volgende dag.

Wat doe jij aan fijne en zachte gewoonte om richting te geven aan de volgende dag? Zet je iets klaar of laat je het maar gebeuren?

Ik ben benieuwd.

 

Categorieën
Portret

Portret 9: Sophie Hamers, psycholoog

Sophiehamers/debezieldehulpverlener

Sophie Hamers (30 jaar)

Leefstijlpsycholoog voor eigen onderneming Wilskracht in Beweging.

Vanaf januari 2021 start ik als leefstijlcoach bij de gemeente (parttime). 

Wat betekent bezieling voor jou als hulpverlener?

“Ik doe wat goed voelt en bij mij past”. Dat is ook wat ik anderen zou willen laten inzien en belangrijker nog wil laten ervaren. Ik geloof dat je veerkrachtiger door het leven gaat als je jezelf kent. Hiermee bedoel ik dat je je eigen gedrag, gedachten en emoties herkent en accepteert. Lichaamsbeweging is een middel wat mijn eigen zoektocht bevorderd heeft en ik nu ook inzet om anderen te helpen. Ik ben ervan overtuigd dat dit meer oplevert dan enkel praten of bewegen afzonderlijk. Ik ben dan ook trots dat ik eindelijk mooi werk gevonden heeft waarin ik me bezig mag houden met zowel mindset en als beweging.

Hoe gaat het nu met je relativeringsvermogen?

Op het moment in mijn leven gaat het goed met mijn relativeringsvermogen. Ik heb hierin veel stappen vooruit gemaakt tijdens mijn persoonlijke ontdekkingstocht. Waar ik eerder een ‘wandelend hoofd’ was, dus erg veel bedacht, kan en durf ik nu te vertrouwen op mijn intuïtie. Dat is erg fijn waardoor je alles veel meer in het juiste perspectief kan plaatsen.

Wat heeft jou laten groeien in het verleden?

Alle ervaringen tot nu toe. Ik kan ze als een cadeautje zien en weet dat die me sterk gemaakt hebben qua persoon. Mijn lichaamssignalen gaven aan dat ik alles letterlijk rustiger aan moest doen. Toen ben ik van de sneltrein afgestapt. Ook ik als psycholoog heb een eigen coach gehad die mij vele spiegels voorgezet heeft; uiteindelijk ben ik op eigen kracht bewuster naar mijn eigen lijf gaan luisteren. Tijdens mijn backpack reis naar Thailand (2018) had ik momenten waarin ik besefte hoeveel ik van mezelf en de mensen om me heen houd.

Waar mag je meer in investeren? Wat kan je met geld/kracht/liefde/aandacht laten groeien?

Ik weet hoe belangrijk het voor mij is in mijn dagelijkse routines (wanneer werk opgestart is) een moment bewust stil te staan bij hoe ik me voel. Ik doe dit al meer dan voorheen, maar het mag een gewoonte worden en blijven. Daarnaast wil ik doorgaan met de positieve flow waarin ik Wilskracht in Beweging gestart ben. En ik wil graag door middel van lichaamsbeweging en coaching Brabant vitaler en gezonder maken.

Advies

Zoek deze keer de weg van de minste weerstand. Het zal je lichtheid geven.

Antwoord:

Zie beweging als middel om je lichaam te leren kennen (mentaal en fysiek)’

Hoe ervaar je deze vragen? En wat hebben ze met je gedaan? Wil je iets delen daarover?

Mooie vragen waarin ik weer stilgestaan heb bij belangrijke momenten van mijn leven. Het zijn vragen waarin jij als persoon te herkennen bent door te antwoorden.